یادش بخیر ...

شب بــود و داشت باز پــدر حــال دیـگری

در تـُنـگ آب بــود ، چـو مـاهی ، کنـار رود
 

هرگـز در آب تُنـگ ، بـه جایی نمی رسیـد

رســم   پریــدن   رفـقــا   را   بـلــد  نبــود

 
دل را زدم بـه آب ، بـه دسـت آورم دلــش

پرسیدم ازچه کشتی بر گل نشسته ­بـود

 
مــوج آمــد و بــه تنــگ زد و واژگون شد و

دستم گرفـت و برد به گلـزار و لب گشود

 
یادش بخیـر و حیف که از دست رفـت زود

آن روزهـا ، که غیر خدا ، هیــچ کس نبـود
 

چنـدین قــدم جلــوتر از آن آمدیـم و گفـت

بــر صــاحـبــان زنــده ی ایـن  قبـرها درود

 
دستــان رد زدنــد و گـذشتـنــد و پر زدنــد

بلبل نخواند ، مثل شهیدان ، چنین سرود

 
ساز دلـم ،  ز دوریشـان ،  سـوز می زنـد

چـرخ زمین ، بدون شهیــدان ، شده کبود

 
***

 
چرخی زد و اشـاره به عکـس شهید کـرد

لبخنــد کودکــانه در این قــاب گــل نمــود

 
دستی کشیـد و بـرگ ز رویش کنـار رفت

لــوح به روی قبــر به رویـش نوشتـه بـود

 
سنّـش هنــوز هـم نـرسیــده به پـانــزده

کـز فرش تن ربــود همـه تـار و مانــد پـود

 
هم سن و سال او همه سرگرم بازی اند

امّـا ، به توپ تانـک ، چه بازی توان نمود؟

 
حتی نداشـت بـار وظیـفه بـه روی دوش

سال شنـاسنـامـه ی خــود را ولی فــزود

 
ما می زنیـم سنـگ ولایـت به سینه مان

او هم به خـون نوشت ، ولایت مـدار بود

 
مـا کــه برای زندگـی از حــق گریختـیــم

لبّـیــک را  شهیــد عَلَــم کــرده و  عمــود

 

سعید وکیلی ، مرداد یک هزار و سیصد و نود و دو !