جز تو کو آرامِ دل در اضطرابِ بیپناه؟
کز تو دارم ذرهای امید در طوفانِ راه
جز تو کو فریادرس ، هنگامِ تنگیهای دل؟
تلخ اما دلنشین ، چون قهوهای با طعم هل
جز تو کو یادی که جان را زنده سازد در عدم؟
کز نفسهایت در آید عطرِ گل از خاکِ غم
جز تو کو دریای رحمت، دور گرداب گناه؟
نیست بیرون از تو کار خوب و کار اشتباه
جز تو کو آغوش امن و بخشش بیمنّتت؟
گرچه لغزیدم، نراندی هیچگاه از حضرتت
جز تو کو معنای بودن، زندگی کردن، نفس؟
بی وجودت هر وجودی وهمِ بیپایان و بس
جز تو کو نوری که بر عالم وجود انداخته؟
تا نبیند خویش را ، خورشید را نشناخته
جز تو کو عقلی که حیران ظواهر نیستی؟
خالق پیدا و پنهانی، که هستی؟ چیستی؟
جز تو کو وحدت میان کثرت رنگ و صدا؟
جلوه ای از توست دنیا ، پس چرا رو به فنا؟
جز تو کو آغاز و کو پایان و کو انجامِ ما؟
بودن از تو ، نیستی هم با تو دارد ماجرا
جز تو کو معنای مرگ ، آغازِ جاویدانگی؟
ما چه میفهمیم ازین پیچیدگی و سادگی
جز تو کو مقصودِ ما در جستوجوی نا تمام؟
ما همه گمگشتهایم و تو نشانی ، والسلام
سعید وکیلی ، ۷ آبان ۱۴۰۴
